Στάθης Σχίζας: «Έχω δουλέψει υδραυλικός, ψυκτικός, ηλεκτρολόγος και σε γραφείο τελετών»

«Μεγάλωσα στον Βύρωνα, σε μια παραδοσιακή ελληνική οικογένεια. Ήμουν δύσκολο παιδί. Πέρασα άτακτη εφηβεία. Γενικά ήμουν ανήσυχο πνεύμα και φάνηκε και από την απόφασή μου στα 17 να φύγω από το πατρικό μου για να μείνω μόνος μου. Από μικρός ήθελα να πάρω τη ζωή μου στα χέρια μου, να είμαι οικονομικά ανεξάρτητος. Και πιστεύω ότι μου βγήκε σε καλό. Θεωρώ ότι στα 34 μου έχω πάρα πολλές εμπειρίες».

Ο Στάθης Σχίζας μίλησε στο περιοδικό ΟΚ για τη ζωή του, αλλά και το πόσο γρήγορα ωρίμασε εξαιτίας των αποφάσεών του. «Έχω δουλέψει υδραυλικός, ψυκτικός, ηλεκτρολόγος, μηχανικός αυτοκινήτων, σε βενζινάδικο και σε γραφείο τελετών για 4-5 μήνες, όπου έκανα διάφορα. Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή, μόνο το να μην δουλεύεις».

Ο έρωτας

«Τώρα που έχω μεγαλώσει πλέον και μπορώ να βλέπω πιο καθαρά, νομίζω πως μόνο μία φορά ερωτεύτηκα, τα άλλα ήταν ενθουσιασμοί. Όταν σπάσει το γυαλί, με πολλή προσπάθεια και αν το θέλουν και οι δύο, θεωρώ ότι κολλάει ξανά».

«Άλλαξε η ζωή μας προς το καλύτερο»

«Δεν έχουμε ακόμα πληρωθεί για το «Exathlon», πρέπει να περάσουν κάποιοι μήνες, αλλά δεν έχουμε χάσει ποτέ χρήματα από την Acun Medya. Είναι μια εταιρία που εννοείται ότι μπορείς να εμπιστεύεσαι απόλυτα. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα πληρωθούμε. Έχουμε βγάλει πάρα πολλά χρήματα από το «Survivor». Θεωρώ ότι για όλους όσοι συμμετείχαμε άλλαξε η ζωή μας προς το καλύτερο».

«Ο πατέρας μου αναγνωρίζει μόνο εμένα»

«Όταν μάθαμε ότι έχει πάρκινσον, ήταν λειτουργικότατος. Τότε ήταν 55 και σήμερα 76. Μπορεί και δεκαπέντε χρόνια να ταλαιπωρείται. Στην αρχή το είχαμε πάρει λίγο αψήφιστα γιατί ήταν φυσιολογική η ζωή του. Κραυγαλέες αλλαγές δεν είχαμε δει. Μέρα με τη μέρα το ζούσαμε και χωρίς να το καταλάβουμε φτάσαμε στο σημείο που είμαστε τώρα. Ο μοναδικός τρόπος που διαπιστώνουμε πώς ήταν και πώς είναι τώρα είναι όταν κοιτάμε φωτογραφίες. Είδα τεράστια διαφορά στην κατάσταση της υγείας του όταν επέστρεψα από το «Survivor» και τον ξαναείδα ύστερα από πέντε μήνες.

Μόνο εμένα αναγνωρίζει πάντα. Έχει τύχει να ρωτήσει τη μάνα μου: «Ποια είσαι εσύ;», μετά πάλι τη θυμάται. Νομίζω ότι η εξέλιξη αυτής της ασθένειας είναι η άνοια. Οπότε έχουμε κάπως χτυπήσει κι αυτή την πόρτα».